Najpierw skupiliśmy się na poszukiwaniu angażującego nas, ale także ważnego problemu. Chcieliśmy, aby przygotowywane działanie miało charakter jak najbardziej praktyczny. A ponieważ w naszej szkole działają klimatyczni detektywi, grupa młodych naukowców badających jakości wody w naszych kranach (w ramach Międzynarodowego Konkursu Climate Detectives) wspólnie postanowiliśmy połączyć siły. To okazało się strzałem w dziesiątkę, ponieważ szkolni detektywi chcą dzielić się wiedzą i edukować, a my wspólnie działać.
Realizacja zadania przebiegała w następującym porządku.
1. Najpierw wybraliśmy grupę docelową. Zdecydowaliśmy się zaproponować warsztaty grupie słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Tychach, z którym od lat współpracujemy. Z wyborem wiązał się niestety też problem terminu realizacji zadania. Okazało się bowiem, że możemy się spotkać ze względu na przerwę semestralną UTW później, a realizacja zadania odbędzie się z opóźnieniem. Nie chcieliśmy się jednak wycofywać i zawieść naszych słuchaczy, którzy już się cieszyli na spotkanie z nami.
2. Kolejnym krokiem było zgromadzenie materiału i danych. Odbyły się konsultacje nauczycielek – opiekunek projektu i spotkania z uczniami: detektywami klimatycznymi i wolontariuszami. Zapoznaliśmy się z wynikami badań nad jakością wody w naszym mieście. Okazało się, że wiąże się to z prześledzeniem złożonej i długiej drogi wody od jej źródła do naszych kranów, w czasie której woda przechodzi procesy oczyszczania i uzdatniania do picia. Byliśmy zaskoczeni, że naprawdę jest z czego czyścić. Do wody przedostają się różnego rodzaju zanieczyszczenia, które trafiają do środowiska naturalnego – farmaceutyki, kosmetyki, konserwanty, mikroplastik, nanocząsteczki i środki czystości. Dowiedzieliśmy się także o efektach spotkań z pracownikami przedsiębiorstw odpowiedzialnych za czystość wody, a także o wynikach badań naszych uczniów – sprawdzeniu, czy na drodze z oczyszczalni do naszych kranów oczyszczona woda nie ulega wtórnemu zanieczyszczeniu. Naprawdę byliśmy zaskoczeni tymi wiadomościami.
3. Następnym działaniem był wybór metody, za pomocą której przeprowadzimy warsztaty. Zdecydowaliśmy się na metodę „world cafe”, dzięki której moglibyśmy w sposób uporządkowany poprowadzić dyskusję, wymienić informacje i poszukać pomysłów. Jednoczesna rozmowa o kilku aspektach problemu czystości wody prowadzona przez naszych wolontariuszy przypisanych do osobnych stolików z uczestnikami podzielonymi na grupy dzięki zmianie stolików pozwoliłaby omówić wszystkie tematy.
4. Wybór miejsca warsztatów. Zdecydowaliśmy się zaprosić naszych „sąsiadów” do naszej szkoły. Dzięki temu mogliśmy zaoferować także skorzystanie z zasobów pracowni fizycznej.
5. Podział obowiązków. Wolontariusze – aktywiści podzielili się zadaniami: grupa badaczy – sprawozawców (5 osób, które były „stolikowymi”), grupa organizatorów (5 osób, do których obowiązków należała zadbanie o gości: opieka podczas pobytu, zorganizowanie przestrzeni i poczęstunku, a także sprawy techniczne: pilnowanie czasu, dokumentacja warsztatów.
6. Przebieg wydarzenia:
Nasze eko-warsztaty dla seniorów odbyły się w piątek, 6 lutego o godzinie 12.30. Trwały 1,5 h . Po przywitaniu gości i wspólnej kawie 🙂 zaprosiliśmy gości do stolików:
Stolik nr 1. – Skąd woda w naszych kranach? Gdzie są nasze źródle?
Stolik nr 2. – Droga wody od źródeł do kranów, czyli o rurach i ich rodzajach, badaniu wody i odpowiedzialności za czystość.
Stolik nr 3. – Trudny i uciążliwy problem XXI wieku, czyli mikroplastik, farmaceutyki, środki kosmetyczne i środki czystości w naszej wodzie. Przedstawienie problemu i próby rozwiązania. Ankieta.
Stolik nr 4. i 5. – Trochę nauki i zabawy, czyli doświadczenia z wodą.
Udało nam się zrealizować wszystkie cele warsztatów i zainteresować problemem. Grupa seniorów z UTW była bardzo aktywna, to wymarzeni odbiorcy. Byli bardzo zainteresowani tematem, odpowiadali na pytania i je sami zadawali, dopytywali i prosili o więcej informacji i materiałów. Na zakończenie warsztatów obiecaliśmy sobie dalszą współpracę, bo między nami zawiązała się już serdeczna relacja. Miło było nam słyszeć, że „takie spotkania przywracają nam wiarę w to, że świat można próbować naprawić”, „młodzi ludzie są naprawdę wspaniali”.
